زیست شناسی علم زندگیeverymusic.loxblog.com
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
-->-->-->
-->-->-->
اÙx86تخاب بÙx87ترÙx8aÙx86 Ùx88بÙx84اگ Ùx85اÙx87 -->-->--> -->-->-->-->-->-->
-->-->-->
-->-->-->
داستاÙx86 رÙx88زاÙx86Ùx87
-->-->-->
-->-->--> -->-->--> -->-->-->
-->-->--> -->-->-->
-->-->-->
-->-->-->
-->-->--> -->-->-->
-->-->-->-->-->-->

-->-->-->

-->-->-->

-->-->-->

-->-->-->
 >-->-->-->
-->-->-->

اÙx86تخاب بÙx87ترÙx8aÙx86 Ùx88بÙx84اگ Ùx85اÙx87 -->-->--> -->-->-->
-->-->--> -->-->--> -->-->-->
-->-->--> -->-->-->
درÛx8cاÙx81ت Ùx83د گاÙx84رÛx8c عÙx83س در Ùx88ب
-->-->-->
-->-->--> -->-->-->
-->-->-->
اغلبِ ما عادت کردهایم
جنازهی روابط پایان یافته را بر دوشمان حمل کنیم.
و گاه تعداد این تابوتها آنقدر زیادست که نیاز به وانت و کامیونست برای حملش.
به عقیدهی من "آدمها هرگز تمام نمیشوند" و قرار هم نیست آن آدم خاص زندگیمان تمام شود، اما خود رابطهی اشتباهی که حتی یک طرف آن، حاضر به شناخت خود نباشد و یا اصلا شرایط محیطی، فرهنگی حاکم، زورش بر دوام رابطه میچربد و امکان وصل وجود ندارد، باید طی مراسم مفصلِ سوگواری، دفن شود.
سوگواری برای چنین پایانی بهترین توصیهیست وقتی هیچ راهی وجود ندارد و مسلما در انتظار مفقودالاثری نامشهود ماندن، بدترین راه ممکنست.
از همین حالا شروع کنیم به دفن جنازههای روابط نامناسب زندگیمان. ارسال دستهگلهایش با من!
عاطفه برزین/ اواخر تابستان 91
برچسب:
نویسنده: بهنام صالح آبادی